بازماندگان روایت آدم‌ هایی است که به‌ ظاهر بازمانده‌‌ اند، اما به‌ راستی باز مانده‌‌ اند؛ به‌ ظاهر گذشته‌اند، اما در واقع چیزی از آن‌ ها در دل یک حادثهٔ تاریخی، خواه یک گلولهٔ کوچک باشد

خواه یک بمب اتم، جا مانده است. و تاریخ آن‌ ها را نخواهد دید. تاریخ فقط به نقطهٔ عطف‌ ها نگاه می‌ کند، تاریخ شکست‌ خورده‌ها و پیروزها را می‌ بیند، تاریخ رنج‌ ها و جدایی‌ های آدم‌ های عادی را نگاه نمی‌ کند،

عشق‌ های از‌ دست‌ رفته را نمی‌ بیند، تاریخ آدم‌ های معمولی و داستان‌ های‌ شان را نمی‌ بیند، تاریخ انسان‌ ها را نمی‌ بیند،

فقط رخدادها هستند که برای تاریخ مهمند و آدم‌ ها برای تاریخ فقط به اعداد تقلیل پیدا می‌ کنند، آن هم اغلب اعدادی رُند:

«پنج هزار نفر در بمباران شیمایی حلبچه به دست صدام کشته شدند.» «سه میلیون نفر در جنگ ویتنام کشته شدند.»

سهم آن‌ هایی که بیش‌ تر از آن سه میلیون نفر یا پنج هزار نفر بوده‌ اند‌، حتی قرارگرفتن در این آمار هم نیست.

شبِ حادثه، کورا زِنگ فقط صدای ترمز قطار را به یاد می‌آورد، و آن دو کلمه‌ای را که قاتل پیش از ناپدیدشدن فریاد زد: «خفاش‌خوار…» از همان لحظه، چیزی درون او بیدار شد، چیزی که سال‌ها در تاریکی خاموش مانده بود. حالا کورا، پاک‌کنندۀ صحنه‌های جرم در چایناتاون، هر روز با مرگ روبه‌رو می‌شود؛ اما آنچه او را می‌ترساند، نه خون روی دیوارها، بلکه سایه‌هایی است که فقط خودش می‌بیند. با نزدیک‌شدن جشن ارواح گرسنه، نشانه‌ها شدت می‌گیرند: جای دندان‌هایی که روی میز ظاهر می‌شود، صدایی که از پشت آینه نامش را زمزمه می‌کند، و گذشته‌ای که مثل هیولایی گرسنه، از اعماق اسطوره‌ها بالا می‌آید. کورا باید بفهمد «خفاش‌خوار» یک توهین نژادی بوده یا نام واقعی موجودی که هنوز در این دنیا قدم می‌زند. و هرچه بیشتر به حقیقت نزدیک می‌شود، مرز میان روان زخمی او و افسانه‌های باستانی باریک‌تر می‌شود، تا جایی که نمی‌داند کدام یک او را شکار خواهد کرد. «خفاش‌خوار و نام‌های دیگر کورا زِنگ» رمانی است که با انتشارش موجی از تحسین جهانی برانگیخت؛ اثری تاریک و نفس‌گیر از کایلی لی بیکر که به‌عنوان نامزد نهایی جایزۀ گودریدز در ژانر وحشت نیز انتخاب شد و در میان خوانندگان و منتقدان، به‌عنوان یکی از متفاوت‌ترین آثار وحشت سال شناخته شده است.