خرید کتاب زمستان بی بهار اثر ابراهیم یونسی از نشر نگاه

در آغاز کتاب زمستان بی بهار، می‌خوانیم:

مادرم جیغ مى‌کشد، مادربزرگ دستپاچه است… بیست و هفت رمضان است. خاله رابعه هنّ و هن‌کنان رسیده است، ماتش برده است… مادرم جیغ مى‌زند ــ و من بى‌تابم و درجا وول مى‌خورم. بیست و هفت رمضان است، سال هزار و… بقیه‌اش را نمى‌دانم… آنها هم نمى‌دانند. مادربزرگ فقط مى‌گوید بیست و هفت رمضان ــ و همیشه هم با تعجب ــ که با این حال چرا این همه نااهل! بیست و هفت رمضان سال هزار و… روز تولد من است…

خاله رابعه رفته است ماما را صدا کند ــ درد مادرم شدت کرده است، من بیتابم، بازیم گرفته است ــ مادربزرگ بیقرار است. واى این خاله رابعه چقدر طول داد! خاله رابعه همسایه ما است… همسایه همه است. بیخود و بى‌جهت براى همه کار مى‌کند، براى همه فرمان مى‌برد، بى‌هیچ توقّعى، و سپاسگزار همه است ــ بیخود و بى‌جهت. خانه کسى چیزى نمى‌خورد، همیشه همه چیز خورده است، و همه چیز را همین الآن خورده… خدا زیاد کند! با این همه مقدمش در هیچ خانه‌اى گرامى نیست، هرچند همه به او کار مى‌سپارند، و او کار همه را انجام مى‌دهد، بى‌هیچ چشمداشتى… عیبش این است که همه را همسر و همبر خود مى‌داند…

خاله رابعه هنوز نیامده است، و درد مادرم شدت کرده است، و من بى‌تابم. خیال دارم به سلامت ورود کنم، و خیال دارم به سلامت از همان بدو ورود پهلوان میدان باشم ــ هیچ خوش ندارم مثل بچه‌هاى داستانى با من رفتار شود، که تا ورود مى‌کنم بروم توى «فریزر»، و باشم تا موقعى که نویسنده هوس مى‌کند خورش کدویى یا بادمجانى براى خواننده بپزد، و آن وقت مرا از فریزر درآورد و بخورد خواننده بدهد. نه، مى‌خواهم از همان اول در جریان باشم، همه چیز را ببینم و همه چیز را بدانم…

کافیه مادربزرگ دردش گرفته…. کافیه مادر من است، دختر ته‌تغارى خانواده است، از اسمش پیدا است. مادربزرگ پنج دختر آورده است ــ آخریش مادر من است، کافیه، یعنى که کافى است، دیگر دختر نمى‌خواهد. پیدا است روى سخن با کیست ــ هرچند اشاره زیاد صریح نیست. با این همه مخاطب نکته را دریافته منتها به کفایتِ مطلق از آن تعبیر کرده، وزان پس رشته را بکلى بریده. و مادرم نقطه پایان این فصل خانوادگى است. اگر اشتباه نکنم مادربزرگ پسرى هم داشته بنام مصطفى که ما جز در سرودهاى عزا اثرى از او ندیده‌ایم.

باد سردى مى‌وزد، گویا اوایل پائیز است ــ پائیز سال هزار و… مابقى را نمى‌دانیم، نه من هیچ‌کس… چرا، چرا ــ چیزهایى مى‌دانیم: سالى که بز سیاه مادربزرگ دوقلو زایید، هفت هشت سالى پیش از آمدن شاه‌نظرخان، و همان سال که عید قربان وکیل رمضانعلى‌خان با شوشکه سرجوخه برجعلى‌خان را کور کرد، و یاور اسدالله‌خان وکیل رمضانعلى‌خان را خواباند و تخته شلاق کرد، و هزار ضربه شلاق زد، و مردکه خیلى قبراق از روى تخته شلاق پائین آمد، و به یاور اسدالله‌خان سلام نظامى داد… انگار نه انگار، هرچند آنطور که مى‌گفتند از مردى افتاد.

اینها تواریخ شهر کوچک ما است، و من ورود مى‌کنم تا در تاریخ آن جایى بیابم.

باد سردى مى‌وزد… گویا اوایل پائیز است ــ پائیز سال بز سیاه، و شوشکه و شلاق، و مردى و نامردى، سال‌هاى ماقبل «اوتول» و شاه‌نظرخان…

مادربزرگ مقدمات کار را فراهم کرده ــ اتاق عمل آماده است ــ دیگچه و خاکستر و قیچى… تجهیزات کامل است. پرستار «اتاق عمل»……..