خرید کتاب دیوارها بازی بودند اثر روزبه بهمنی نشر خزه

زمستان 91
امروز مادر در بیمارستان تمام کرد. گفتند که هشت صبح. خبر را اما ظهر به من دادند. خانه بودم. رفتنش را که از مهتاب شنیدم با چشم‌هایی خیس خیره ماندم به آبی دیوار آن اتاق. آن غم ریاکارانه بود …. رؤیا اما ساده شاد می‌خندید. به گمانم من هم دلیلی بر گریه نداشتم غیر از همان بهت سال‌های دور که انگار که مرا بی‌اراده به این ظهر رسانده بود. من این مقصد را قبل‌تر دیده بودم، وقتی که در هزارهای آن خیابان، قصد هر روز من تو بودی. به گمانم آن اشک‌ها بابت حضور اطرافیان بود ولی نه… اطرافیان آن لحظه را هم خوب می‌شناختم. فقط پدر بود و مهتاب و رؤیا… هنوز مانده بود تا آن آدم‌های بیرون سیل شوند به آن همه سال مرداب. شاید که آن بغض فقط شروعی بر لذتی درونی بود. لذتی که در شرمی‌ همیشگی باز از ابراز خود می‌ترسید. رهایی. لمس یک آزادی بکر که از عدم مادر ایجاد می‌شد. محو یک استبداد. انگار که ناگهان از عابدی پیر ملحدی شوی در زیارتگاهی بزرگ وقتی که یقین داری که تمام آن مؤمنین خشمگین از عصیان تو، هر آن می‌دانند که به ناگزیر سرنوشت همگی‌شان کفر است. هر چند که فهم این تولد نو باز هم سخت بود آن قدر که وقتی مهتاب از سردخانه‌ی بیمارستان صحبت کرد بی‌اراده از خواست یک تصمیم، چشم‌هایم خیره ماند به آن التهاب سرخ‌رنگ دسته‌ی قیچی گوشه‌ی هال…. عصر با همان قیچی موهایش را به یادگار چیدم وقتی که انگشت‌های زمخت پدر گوشواره‌های فیروزه‌ای‌اش را… دیوارهای سرد سردخانه، آبی اقیانوسی بود……این بخش رو دوست داشتم