کتاب در پس آینه؛ گفت‌وگو با محمود دولت‌آبادی و مهرآذر ماهر، سیاوش، سارا و فرهاد دولت‌آبادی نوشته لیلی گلستان است که با روایتی جذاب و شیرین ما را با نگاهی جدید به زندگی نویسنده پرآوزه کشورمان محمود دولت‌آبادی می‌برد. در ادامه چند خطی از مقدمه کتاب را باهم می‌خوانیم.

محمود دولت‌آبادی را برای اولین‌بار از پشـت شیشـه‌ی اتاق ضبط سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران دیدم. من طراحـی لباس برای تئاتر خوانـده بودم و حالا شـده بودم کارمند تلویزیون به‌عنوان طراح لباس برای تئاترهای تلویزیونی. نمایشنامه‌ای که پشت شیشـه‌ی اتاق ضبط در استودیو داشت تمرین می‌شد کاری از عباس جوانمرد بود و من طراح لباسش بودم. اسم نمایشنامه‌ را بعد از این‌همه سال یادم نیست. حدود پنجاه و چند سال می‌گذرد.
در میـان بازیگران جـوان لاغراندامی را دیدم با چهره‌ای اسـتخوانی و موهایی صـاف و کمرنگ. صدایی خش‌دار داشـت و خیلـی باحس بازی می‌کرد. نمی‌شناختمش. از کارگردان فنی پرسیدم این بازیگر جدید است؟ کارگردان فنی گفت اسمش محمود دولت‌آبادی است و جدید است.
باید به‌دلیل کارم تا آخر ضبط می‌نشستم به‌تماشا. پس نشستم.
جوانمرد راضی بود و خوشـحال. یادش به‌خیر. یاد تمام آن دوران کار در تلویزیون ملی به‌خیر.

من تو زندگی تقریباً از هیچ‌چیز نمی‌ترسم. یعنی از چیزهایی که معمولاً زن‌ها از اون‌ها می‌ترسند، نمی‌ترسم. منظورم ترس از همه‌ی اون چیزهاییه که زن‌ها فقط به دلیل زن بودن ازشون می‌ترسن و تقریباً هیچ‌کس در درست بودن اون ترس‌ها شک نداره. یکی از اون چیزها قدم زدن تنهایی یه زن تو یه خیابون خلوت در شبه.
از داستان کوتاه نادیا

زندگی برای من چه شکلی است؟ زندگی برای من مثل این است که در رخوتی دوست‌داشتنی با چشم‌های بسته روی صندلی عقب تاکسی‌ای لم داده‌ام و راننده‌ای پاکیزه و مودب و محتاط، در سکوت محض، ماشین را بی‌هدف در خیابان‌های خلوت و پردرخت و آفتابی می‌راند. گاهی چشم‌ها را باز می‌کنم و به انعکاس شاخ‌و‌برگ‌های درخت‌ها روی شیشه‌ی تاکسی نگاه می‌کنم و بعد دوباره آن‌ها را می‌بندم تا بازی سایه ـ آفتاب را پشت پلک‌ها احساس کنم. چه اهمیتی دارد کجا می‌رویم؟ چرا می‌رویم؟ کی می‌رسیم؟
از داستان کوتاه دریا

زمانی فکر می‌کردم کاش تصمیم‌های سخت زندگی آدم رو کس دیگه‌ای می‌گرفت. اما اون روز صبح وقتی تو آینه زل زده بودم به خودم، دیگه این‌طور فکر نمی‌کردم. منظورم اینه داشتم به این فکر می‌کردم که اگه تصمیم‌های سخت زندگیم رو کس دیگه‌ای بگیره، دیگه این زندگی مال من نیست؛ مال کسیه که این تصمیم‌ها رو گرفته.
از داستان کوتاه حمیر

«سگ‌های پوشالی» اثری است که به‌طور بنیادی خوش‌بینی رایج نسبت به پیشرفت انسان را زیر سؤال می‌برد. گری بر این باور است که بسیاری از اندیشمندان و حتی مردم عادی، همچنان به ایده‌ای قرون وسطایی و مذهبی باور دارند: این تصور که انسان جایگاهی برتر از طبیعت دارد و قادر است با عقلانیت و علم، سرنوشت خویش و حتی آینده‌ی جهان را به دلخواه تغییر دهد. به اعتقاد او، این نگرش در واقع ادامه‌ی همان باورهای دینی است که صرفاً لباس سکولار و علمی بر تن کرده است.

او در کتاب خود با زبانی روشن اما بی‌رحم، نشان می‌دهد که باور به پیشرفت نه‌تنها واقعیت ندارد، بلکه نوعی توهم فرهنگی است که بارها در تاریخ موجب فاجعه شده است. جنگ‌ها، ویرانی‌های زیست‌محیطی و بحران‌های اخلاقی همه شواهدی هستند که انسان، برخلاف تصور خود، نه ارباب طبیعت بلکه بخشی از آن است و همانند دیگر گونه‌ها در معرض نابودی و محدودیت‌های طبیعی قرار دارد.