از متن کتاب لنورماند :

آناستازیا دست پر از تتوی لورنزو را گرفته بود و می‌فشرد. لورنزو برای لحظه‌ای چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. انگار کل حس آناستازیا را می‌فهمید. دوست داشت کمی خودش را عقب بکشد ولی چنان قدرتی در دست آناستازیا و برق نگاهش بود که او را از عقب‌نشینی منع می‌کرد. بی‌اختیار زمزمه کرد:

ــ آناستازیا…

آناستازیا که کمی از آرامش لورنزو را به خودش منتقل کرده بود، نفس عمیقی کشید و مثل او آهسته گفت:

ــ بله؟

لورنزو لبخندی زد. نگاه آناستازیا به تاریکی عادت کرده و حالا بهتر لورنزو را می‌دید. لورنزو با همان لبخند کمرنگ گفت:

ــ اگه یکم دیگه دستمو فشار بدی، می‌تونم بهت قول بدم که می‌شکنه.

آناستازیا هم خنده‌اش گرفت. خودش هم نمی‌دانست در آن شرایط و با آن همه ترسی که وجودش را در بر گرفته بود چه‌طور می‌توانست بخندد. با این حال دست لورنزو را رها نکرد. فقط کمی قدرت انگشتانش را کمتر کرد و گفت:

ــ غر نزن لورنزو! وظیفه‌ت محافظت از منه! می‌دونم. پس به وظیفه‌ت برس.

در گوشه‌ای دورافتاده از برزیل، زندگی در زندانی فراموش‌شده به مسیری سادیستی و مرگبار کشیده می‌شود. در خاکی که زمانی بردگان در آن شکنجه و کشته می‌شدند، دولتْ مجتمعی کیفری در برهوت بنا می‌کند؛ جایی که زندانی‌ها اصلاح شوند اما هیچ‌وقت امکان فرار نداشته باشند. اکنون، دهه‌ها بعد، و در حالی‌که این مکان تنها در حبس کردن مردان موفق بوده، نه بدل کردنشان به انسان‌های بهتر، فعالیت‌هایش رو  به‌ پایان است. اما در واپسین روزهای این زندان، وحشتی تازه آغاز  می‌شود.

قلم صریح و بی‌رحمِ نویسنده همۀ ما را شاهد می‌گیرد.