کتاب «مصيبت‌نامه» اثر «عطار (627 – 553) شاعر سفرهای روحانی استکه مقدمه نويسي،تصحيح و تعليقات اين کتاب توسط محمد رضا شفيعی کدکنی نويسنده و شاعر معاصر ايران انجام شده است.

«منطق‌الطير» او، که به ظاهر سخن از پرواز مرغان به سوی سيمرغ دارد، در معنی، رمزی است از سلوک عارفان و سير معنوی ايشان در طريق معرفت. «مصيبت‌نامه» نيز سفری است روحانی، با قلمروهايی ديگر و از مسيری ديگر، اما به سوی همان مقصد که در «منطق‌الطير» ديده می شود و پايان هر دو سفرنامه يکی است. بي‌گمان علت کم‌شناختگی اين منظومه، در قياس منطق‌الطير، نام آن است که غالبا تصور مي‌شود کتابی است در فن مصيبت‌سرايی و نوحه‌خوانی، حال آن که عطار در اين اثر، سوگ‌نامه‌ی تبار انسان و اضطراب‌های بيکران و جاودانه‌ی آدمي و مشکلات ازلی و ابدی بشر را سروده است و اين که در عرصه‌ی معرفت‌شناسی الاهيات، همه‌ی کاينات سرگشته‌اند و گرفتار مصيبت. اين کتاب، ازين چشم‌انداز، سوگ‌نامه‌ی تبار آدمی است.»