وقتی خواب به‌کلی از چشمانش رفت، نگران شد. فکر کرد که دارد می‌میرد. آدمی که نخوابد؟ چنین چیزی هرگز دیده نشده است، وجود ندارد. اما نمرد. آیا از همان هنگام دگرگونی‌اش شروع شد؟ صدای امیلی‌یِن مَلفَتو در سرهنگ نمی‌خوابد از میان مه و باران و از دل خرابه‌های جنگ طنین می‌اندازد. سرهنگ نمی‌خوابد، سومین اثر این نویسنده و عکاس و خبرنگار فرانسوی، نه‌تنها روایتی از جنگ بلکه تأملی دربارهٔ انسان است در لحظهٔ زوال، دربارهٔ وجدان، اطاعت، جنون، مسئولیت. ملفتو که پیش از این با رمان دجله به‌ حال تو ناله کند جایزهٔ گنکور رمان اول و برای مارها به سراغ تو خواهند آمد جایزهٔ آلبر لُندر، مهم‌ترین جایزهٔ روزنامه‌نگاری فرانسه، را دریافت کرده است از معدود نویسندگان معاصر به شمار می‌رود که توانسته است در فاصله‌ای کوتاه پلی میان ادبیات و روزنامه‌نگاری بسازد. او نویسنده‌ای است که به قول خودش «با واژه‌ها همان کاری را می‌کند که دوربین با نور ثبت آنچه در حال ناپدیدشدن است». در سرهنگ نمی‌خوابد نیز آنچه ثبت می‌شود نه رخدادهای عینی جنگ که تباهی درونی انسانِ درگیر جنگ است.