در زندگی هر انسانی، مثل زندگی ایرِنه و پیئترو و زندگی ارمینیا، لحظه‌ای هست که یک رویداد، یک عشق، یک دیدار، خلاصه یک چیزی، فرصتی برایمان فراهم می‌کند تا دربارۀ بعضی مسائل از خودمان سؤال بپرسیم و بکوشیم درکشان کنیم و به خودمان امکان بالغ‌شدن بدهیم، البته نه بلوغی که در گذر سال‌ها حاصل می‌شود… و این بیانگر انتخاب بین دنیای شور و غرایز و دنیای عقاید است. بین خوشبختی و عقل.ـــ آلبا دِ سِسپِدِس
«ترسی قدیمی دوباره گریبانم را گرفته بود. زمانی‌که هنوز در کشور بودم و بعد هم در زندان، حس می‌کردم همه انتظار دارند آزادیْ پایان آن آشفتگی‌ای‌ باشد که در خفا مضطربمان می‌کند. ولی من می‌دانستم آزادبودن درست به‌مفهوم قبول آشفتگی، تردید و چه و چه است. خلاصه اینکه جرئت نداشتم اقرار کنم می‌جنگم برای آزادی تا ناخشنود باشم. انگار داشتم خیانت می‌کردم.»