نقاشی‌های ورمیر تنها صحنه‌هایی از زندگیِ روزمره‌ی دلفتِ سده‌ی هفدهم نیستند؛ در پسِ اشیای ساده‌ای که در قاب‌های او پیداست ردّ جهانی تازه نهفته است: کلاه خزی که از قارهٔ نو آمده، بشقابی چینی یا حتی نقشه‌ای روی دیوار دریچه‌ای است به دگرگونی‌های بزرگ عصر کشف قاره‌ها و پیوند بازارهای دوردست.در این کتاب تیموتی بروک با نگاه تیزبین خود پرده از حقیقت صحنه‌های آرام آثار ورمیر و نقاشان هم‌دوره‌اش برمی‌دارد و جهان پرماجرای پرجنب‌وجوش و گاه خشونت‌آمیز پسِ آنها را آشکار می‌کند. می‌بینیم اشیای معمولیِ درون تابلوها —کلاه افسر، ظرف چینی، نقشه و کره‌ی جغرافیایی— را می‌‌توان همچون دریچه‌ای دید به سوی لحظات نخست شکل‌گیریِ شبکه‌ای از تجارت جهانی که قاره‌ها را به هم پیوند می‌داد و جوامع را از چین تا آمریکا متحول می‌ساخت.

ژیزل سَپیرو، جامعه‌ شناس بزرگ فرانسوی، در کتاب کلماتی که می‌ کُشند، با دقتی چشمگیر، قدرتِ کنش‌ زای زبان و پیامدهای سیاسی، اجتماعی و اخلاقی آن را مورد کنکاش قرار می‌ دهد.

سَپیرو با بررسی موقعیت‌ های تاریخی متنوع ــــ   از تبلیغات نظام‌ های تمامیت‌ خواه تا گفتمان‌ های ملی‌ گرایانه، و از فراخوان‌ های نفرت‌ انگیز، تا توجیهات فکری خشونت  ــــ به ما نشان می‌ دهد

که چگونه کلمات، بسیار فراتراز آن‌که صرفاً ابزاری برای انتقال پیام باشند، می‌ توانند به وسایلی برای تسلط، حذف یا نابودی نمادین تبدیل گردند

او به تحلیل شرایطی می‌ پردازد که در آن یک گفتمان می‌ تواند به تحریک خشونت بینجامد، آزار و اذیت را مشروعیت بخشد یا بستر را برای جنایات جمعی فراهم سازد

او همچنین مسئولیت‌ های حقوقی و اخلاقی ناشی از کاربرد زبان را زیر سؤال می‌ برد و نقش نویسندگان، نهادهای فکری و رسانه‌ ها را در اشاعۀ ایدئولوژی‌ های مرگ‌ آور بررسی می‌ کند.

این کتاب، که نخستین ترجمۀ فارسی آثار ژیزل سَپیرو محسوب می شود، با ارائۀ یک چارچوب نظری مستحکم، بر مطالعات موردی دقیقی متکی است که به ما امکان درک چگونگی تبدیل گفتار به عمل را می‌ دهد

تا به این پرسش پاسخ دهیم که جوامع چگونه می‌ توانند اَشکال گفتمانی زیان‌ آور را تنظیم و کنترل کنند یا در این راه شکست را پذیرا باشند.

از این رو، این کتاب ابزاری درخور تأمل در اختیار خوانندۀ فارسی‌ زبان قرار می‌ دهد تا به تأمل دربارۀ چالش‌ های جهان معاصر از قبیل سانسور، آزادی بیان، مسئولیت فکری و انحرافات گفتمانی بپردازد.

کلماتی که می‌ کُشند می تواند کتابی حیاتی باشد برای هر کسی که به قدرت زبان و پیامدهای آن در حیات جمعی می‌ اندیشد.

در نخستین نگاه امنیت و آزادی به دو پادشاهی می‏ مانند که در یک اقلیم نمی‏ گنجند.

این تصور به ویژه در شرایط بحرانی تقویت می ‏شود. شرایطی که در آن حس می‏ کنیم یا باید به ریسمان امنیت چنگ بزنیم و از موهبت آزادی دست بکشیم

یا به بهای امنیت از کیان آزادی پاسداری کنیم. اما این تصور نه ‏تنها نادرست که فاجعه ‏بار است.

کتاب حاضر دو الگوی امنیت را معرفی می‏ کند: نخست الگوی امنیت استاتیک که بر بستر سکون اجتماعی شکل می‌ گیرد؛

نوع آرمانی این امنیت زمانی محقق می ‏شود که با کاهش تحرک اجتماعی سکوت و سکونی گورستانی بر جامعه حاکم شده باشد.

این الگوی امنیتی زمانی به بارزترین وجه جلوه‏ گر می‏ شود که همگان مرده باشند!

دوم الگوی امنیت دینامیک که بر بستری از تحرک اجتماعی شکل می‏ گیرد. امنیت دینامیک نتیجۀ سنتزی پایدار میان آزادی و امنیت است؛

جایی که تحقق امنیت از مسیر تثبیت آزادی می‌ گذرد. در این الگو آزادی و امنیت در تضاد نیستند و امنیت به مثابه سازوکاری نهادی برای پاسداری از آزادی به شمار می‏ رود.